Permanentna formacja katechetów jest zadaniem i wyzwaniem, jakie stawia nie tylko pluralistyczna sytuacja społeczno-kulturowa, obecność katechety w strukturach oświatowych, ale przede wszystkim katecheza, która wymaga, by katecheta byt nauczycielem wiary, wychowawcą chrześcijańskim, świadkiem wiary, terapeutą duchowym, animatorem wspólnoty i partnerem dialogu. Taki wizerunek katechety domaga się, aby w formacji uwzględnić, postulowane przez Dyrektorium oglólne o katechizacji trzy wymiary formacji katechetów, które zostały wyrażone w słowach; „być", „wiedzieć" i „umieć działać" (...)
W kontekście wytyczonego przez Dyrektorium kierunku formacyjnego rodzi się pytanie; na ile poszczególne kościoły partykularne uwzględniły wspomniane trzy wymiary formacji katechetów? W kontekście zaś podjętego tematu dysertacji doktorskiej pojawia się kolejne pytanie; czy i na ile powyższy postulat autorów Dyrektorium oglólnego o katechizacji nadał kierunek formacji katechetów duchownych, świeckich i zakonnych w diecezji płockiej? Poszukiwanie odpowiedzi na to właśnie pytanie stało się głównym problemem badawczym niniejszej pracy.